Cornelis (Kees) Mulder was een veelzijdig en sociaal bewogen Wageninger. Kees werd geboren in de Nude op 1 december 1895, zijn ouders waren Dirk Mulder en Elisabeth de Kloet. Zijn bijnaam was Scheve Kees.
Zoals zoveel stadsgenoten werkte Kees als sigarenmaker bij de Schimmelpenninck sigarenfabriek.
Na de oprichting, in Wageningen, van de OD eind 1940 sloot hij zich hierbij aan.
Kees Mulder vervulde, wat later in de bezettingstijd, een zeer belangrijke rol in het verzet. Het zoeken van onderduikadressen en het verzorgen van de onderduikers was bijna een dagtaak voor hem. Onverschrokken ging hij te werk. Hij ‘verzamelde’ na de luchtlandingen in september 1944 bij Heelsum, geallieerde militairen en bracht die onder in een schuilkelder op de begraafplaats. Daarna werden ze overgebracht naar de boerderij aan de Rijn, De Wolfswaard, meestal achter op de fiets. In zeven tochten per roeiboot werden 69 geallieerden militairen de Rijn overgezet. Kees Mulder kreeg voor zijn inzet de Engelse ‘King George Medaille’ en de Amerikaanse ‘Medal of Freedom’.
Kees Mulder overleed op zondag 1 augustus 1965 en werd op 5 augustus om 13.00 uur onder grote belangstelling begraven op de Algemene begraafplaats in Wageningen.
Wageningen herdenkt Kees Mulder met een straatnaam. Op 13 mei 1968 kreeg de Beneden-Buurt de Kees Mulderweg.
Dit straatnaambord was, na de komst van de blauwe straatnaamborden, tientallen jaren bevestigd aan de gevel van de woning Kees Mulderweg 59.
In 2024 verscheen het boek De Rode Pimpernel: Kees Mulder van auteur Evertjan van Roekel.
Dit boek schetst het levensverhaal van Kees Mulder tegen de achtergrond van oorlog en verzet in Wageningen, de stad die meermaals frontgebied was en zwaar beschadigd raakte, maar voor Nederland hét symbool van de bevrijding werd.
Bronnen
Archief gemeente Wageningen.
Register van geboorten.
Bevolkingsregister 7.172.
Foto; Collectie J.B Blankestijn.
Ik wil toch nog even wat vertellen. De foto van het graf van Kees Mulder, heeft voor de steen een vaas staan. Dat is leuk want ik breng al sinds jaar en dag op 4 – 5 Mei bloemen bij hem. Ik ben ook [ wat ik erg vreemd vind, tot nu toe,door de jaren heen , de enige die dat gedaan heeft. Dat begrijp ik dus niet. Door mijn leeftijd [89 jaar] kan ik dat nu niet meer zelf doen en ik woon bovendien niet meer in Bennekom, Maar een lieve vriendin ging de laatste paar jaar met mij naar het kerkhof toe en gaat in het vervolg zonder mij zelf bloemen brengen. Hij was een lieve man die wij al jaren voor de oorlog kende en die ik nooit vergeten ben. Reintje.